© rparson86

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Met de titel geef ik de clou al helemaal weg, sorry daarvoor. Het spijt me, maar in de Amerikaanse zin, die eerder op meeleven dan op persoonlijke verantwoordelijkheid wil wijzen. Hoe zou dat ook mogelijk zijn – ik verantwoordelijk? No way! Ik heb niet kunnen stemmen op Trump of Clinton, voor of tegen de legalisering van marijuana, of strengere wapenwetten, of waar ze over de plas nog meer hun democratische plasje over mochten laten klateren. Niet mijn cirkel van invloed. Ik houd me er verre van. Ik wil er zelfs niet meer aan denken. Ik weiger er nog aan te denken of een woord aan te verspillen. Geen traan uit mijn oog.

 

Hoe anders voelt het vertrek van Leonard Cohen uit dit ondermaanse. 'You want it darker. I kill the flame.' Het geheim van zijn poëzie is voor mij die intens persoonlijke, altijd religieus gekleurde diepgang, gekoppeld aan ritme en wijsheid, waardoor het werk zich losmaakte van de mens die haar schiep en een onafhankelijk leven ging leiden. Zijn muziek is als een huis met een open deur, een publiek huis, waar ik op adem kon komen, na een lange avond vol gesprekken en drukte. Zijn bas bracht me in het voorstadium van de slaap.

 

Hij is ondergewaardeerd, vind ik, zeker nu Bob Dylan met de literaire hoofdprijs is gaan lopen. Als kind zong ik zijn Suzanne op een podium, vlak voordat ik voor Jezus koos en naar het seminarie vertrok om priester te worden, want die had mijn 'perfecte lichaam met zijn geest aangeraakt'. In de jaren daarop was ik ineens een vogel, op een draad, die op zijn eigen manier vrij wilde zijn. Dertig jaar verder ben ik getrouwd met een Suzanne: Halleluja? Alleen zoals Leonard Cohen het zong. Daar houd ik het bij. De meest persoonlijke herinneringen, de teerste snaren houd ik voor mezelf, met permissie.

Submit to FacebookSubmit to Twitter