De echo van de heldere afgrond van Wiman

 

door Juliën Holtrigter, 10 november 2016

 

'Geloof is geloof in verandering’

 

De vraag blijft: wat zul je doen, wat ga je zeggen, waar ga je in geloven als je doodgaat?

Als ik doodga hang ik naast Christus. De pijn is ondraaglijk. Alles is me uit handen geslagen. En ik heb nergens recht op. Er wacht geen hemels paradijs. Maar Christus is vlakbij en hij is Gods gelaat. Wel vraag ik me af aan welke kant ik hang.

 

Liefde, als er geen hoop meer is:
alleen dat is liefde.

 

Dat schreef de Tjechische dichter Miroslav Holub. Die regels kwam ik tegen net voordat ik op wilde gaan schrijven wat Mijn heldere afgrond bij mij losmaakte. Even later las ik psalm 4 in de vertaling van Huub Oosterhuis met de regels:

 

Uit mijn afgrond hoor mij roepen:
geef mij ruimte wijd als hemel.

 

Ik merk dat ik veel getuigenissen van anderen nodig heb om te doorvoelen en te verwoorden wat ik geloof. ‘Al dit lijden leidt tot een grotere menselijkheid,’ schreef Etty Hillesum. En Drewermann: ‘God geeft ons de innerlijke kracht om ook mislukking en pijn te accepteren als die ertoe bijdragen dat wij verder rijpen in de liefde, die eeuwig is, die van God is.’
Ondanks de woorden van anderen blijft het mysterie zo diep en groot dat het niet te bevatten is, laat staan te verwoorden. Toch blijf ik zoeken. ‘Geloof is geloof in verandering,’ Wiman op zijn kortst. En verandering begint met crisis en pijn en verootmoediging.

 

Ik weet het: ik ga dood. Mijn hele leven schiet bliksemsnel aan mij me voorbij. Nu pas begin ik iets te zien van de rode draad van het geloven en die rode draad ben ik zelf. Ik kijk opzij. Naar Christus. Hij komt mijn ongeloof te hulp. Ik geef me over. Mijn angst verdwijnt.
 

Juliën Holtrigter (Henk van Loenen) is dichter, schilder en fotograaf. In 2015 verscheen zijn zesde dichtbundel Raadselwater.

 

Submit to FacebookSubmit to Twitter