De echo van de heldere afgrond van Wiman

 

door Henk van der Ent, 26 oktober 2016

 

'Wijsheid is: de waarheid accepteren. Moed is: doorgaan met leven, desondanks. En geloof is: ontdekken dat je, in het diepst van je ziel, in het hart van wie je bent, bewogen wordt om voor het leven dankbaar te zijn.'

 

Tot de waarheid van de ‘moderne gelovige’ Christian Wiman behoort dat we in onwetendheid verkeren. Een mooi standpunt. In zijn kerk leerde hij het anders. Hij schrijft over de zekerheden van zijn baptistenjeugd en kan daarbij uiteraard  het woord ‘God’ niet vermijden. Helaas doet hij er geen afstand van. Hij probeert in zijn essay ‘denkbeelden over de aard van God te beschrijven’. Pijnlijk voor een dichter. Hij had het bij metaforen moeten laten (de mooiste is de titel van zijn boek). Soms voelt hij dit zelf aan en dan schrijft hij: ‘God is leven, dit leven’. Zo is het. Het leven valt samen met het mysterie, één op één, als een kunstwerk met zijn betekenis. Het mysterie is het leven. Niets weten we van het geheimenis dat verscholen ligt in de gang van zaken.
Daarom kunnen we beter, uit vrees voor trivialisering, het woord God laten verdampen. Wat ontheiligd kan worden, dwingt ons de waarheid te accepteren dat we onwetenden zijn.
We kunnen voor dit leven, dit mysterie, dankbaar zijn, zegt Christian Wiman. Dankbaarheid is volgens hem  de kern van het moderne geloof. Hij heeft de moed dit te beweren. Gezien zijn medisch dossier heeft hij recht van spreken. Groter dan het verdriet is bij hem de dankbaarheid.  Zij bestaat bij de gratie van zijn wijsheid.

 

Henk van der Ent (1939) publiceerde de essays Het vierde land (1999) en De moed om niet te schuilen (2009). Onder zijn dichtersnaam Anton Ent schrijft hij poëzie.

Submit to FacebookSubmit to Twitter