door Stefan van Dierendonck, 23 oktober 2016

 

Onze stedentrip was goed gepland: vlak na een lange week op de badkamervloer, in foetushouding, een emmertje naast de plee. Na mijn herstel bleek ik lekker afgevallen, tot bijna mijn trouwgewicht. We vlogen met een prijsvechter naar Boedapest, naar een hotel met uitzicht op de Donau. De zoon lieten we achter om eindelijk ongestoord ons liefdesjubileum te vieren. Het nieuws kon me gestolen worden, had ik me voorgenomen. Liter analyseerde even helemaal niets.

 

In mijn rugzak had ik een pil van Amos Oz gestouwd, Judas, over de jonge Sjmoeël in Jeruzalem en zijn bizarre huisgenoten Gersjom Wald en Atalja. Over trauma en onvolmaakt herstel, over politiek falen en Jezus van Nazareth. En over Judas natuurlijk: misschien wel de enige echte christen, volgens de jonge hoofdpersoon. Judas had ook Clemens kunnen heten, schoot er door mijn hoofd (mijn complimenten als je dit grapje doorhebt).

 

Toen we eenmaal waren geland, kwam er weinig meer van lezen. We verkenden de stad, aten moeiteloos glutenvrij gebak bij een hippe Costa Coffee, zagen een groeiende rij zondaars voor de biechtstoel in de Sint Stephanus. Ik kocht er zelfs een sleutelhanger met Christoffel, omdat mijn vorige - een rood vogeltje dat dubbelde als fluitje - was gesneuveld. We reden de hele stad door met een hop-on-hop-offbus. We reden voorbij de imposante synagoge, een monument, waar ik ineens absoluut een bezoek aan wilde brengen. Geen idee waarom.

 

Bij het begin van de Erszébetbrug naar Boeda passeerden we een groep kalme, ernstige demonstranten met ronde borden als schilden. EGYÜTT stond erop, de naam van een oppositiepartij, die SAMEN betekent. Bij de terugweg bleek hun aantal gezwollen tot duizenden en de brug onbegaanbaar zodat we ons ineens in een file bevonden. Victor Orban had weer een tegenstem weten te smoren, begreep ik later, toen ik weer in het hotel was: hij had een kritische krant laten opkopen en opdoeken. Er borrelde iets, realiseerde ik me ineens, diep onderin de buik en in de maag en darmen van die hippe metropool, ondanks haar gratis Wifi overal, ondanks de chique winkels en de reclameborden voor het nieuwe seizoen van The Walking Dead.

 

De volgende dag, vlak voor ons vertrek, bleek ook de synagoge gesloten.

Submit to FacebookSubmit to Twitter