Liter analyseert het nieuws van de week

 

door Stefan van Dierendonck, 24 september 2016

 

We gaan er allemaal op vooruit, zegt het kabinet. Optimistisch grijnzen ze, alsof het niet gewoon om een sigaar uit eigen doos gaat. Belastinggeld. Zelfs een incidentele krachtterm mag de pret niet drukken, hoezeer de media dat woord ook tot ‘splijtzwam’ proberen op te kloppen. Olie op het vuur gooien ze, precies zoals we in Amerika met de opkomst van Trump zagen gebeuren. God weet hoe dat afloopt. Reden genoeg voor Liter om deze week onze blik af te wenden en ons te richten op het echte nieuws: ook zonder Gouden Koets ging Prinsjesdag gewoon door. Ons land staat als een huis. 

 

Dat we een stootje kunnen hebben zag ik vooral aan de ontroerende foto’s die op de site van de NRC zijn te vinden. ‘In beeld’ heet de rubriek. Je ziet er kleurrijke oranjefans over een dranghek gedrapeerd, ontspannen bewindslieden die een hoedje delen met hun zoontjes, grappig wijzende minsters van Financiën. Een ernstige koning ook, die niets prijsgeeft van wat er door zijn hoofd gaat. Bezorgdheid voor de satire die later die avond zal worden uitgezonden op het gouden tijdslot van de publieke zender, wellicht, het snijdende Lucky TV van DWDD. Dat kan hij toch niet leuk vinden, vermoed ik. Of misschien speelt er angst voor een aanslag door zijn hoofd. Geldzorgen, al lijkt me dat sterk. Je weet het niet. Wij weten het niet en dat is maar goed ook.

 

De koning toont zich een rasacteur, dat moet ik concluderen. Hij speelt zijn rol zoals dat van hem wordt gevraagd en realiseert daarmee het symbool dat het land samenbindt. Meer of minder kritisch, meer of minder - of zelfs helemaal niet - Republikeins, we hangen met z’n allen aan de slippen van die mantel. De macht concentreert zich daar, in ’s Gravenhage, of we dat nu als terrorvlogger of ’straattuig’ (nog zo’n mooie krachtterm) wensen te accepteren of niet. De koning loopt naar zijn Glazen Koets, stapt in en uit en leest zijn boodschap voor.

 

Wat hij voorleest, zijn niet zijn woorden. Voor hem had het ook een totaal andere tekst kunnen zijn. Voor de regering ook: zij hebben de inhoud allang laten lekken. Zij gaan hun visie verdedigen in de Tweede Kamer. Zij spelen het spel. Waarom zou de Koning dan niet, in plaats daarvan, een totaal onverwachte, niet uit te lekken keuze maken? Een gedicht dat hem bijzonder heeft geraakt, bijvoorbeeld. Een fragment van een ontregelende roman. Passie en verhevigd leven in plaats van vrome ambtenarentaal. Precies zo lang als de Troonrede normaal duurt. Het is toch niet zijn tekst. Hij is toch al een koning zonder macht: waarom gedogen we dan niet een koning zonder Troonrede? 

Submit to FacebookSubmit to Twitter