De echo van de heldere afgrond van Wiman

 

door Peter van Dijk, 23 augustus 2016

 

‘Geloven gaat steels, het overkomt je als dauw: op sommige dagen word je wakker en daar is het. En net als dauw brandt het op in de opgaande zon van de onrust, ambities, afleiding.’

  

Het overkomt mij niet vaak dat ik nieuwe tekst lees die ik net zo wil behandelen als mijn dominee vroeger deed: meerdere malen een vers herlezen, dan uitpluizen en er dan achter komen dat de plaatsing en keuze van de woorden een raadselachtige waarheid vormen.

 

Dat heb ik wel met My Bright Abyss, met Mijn heldere afgrond. Al toen ik het boek (eerst in manuscript-fase) voor de eerste keer las en totaal niet begreep, bleven mijn ogen vooral bij dit citaat hangen.

 

Eerst denk je alleen nog: ja, zo is het. Zo gaat dat met geloven. Je wordt wakker en daar is het, als een engeltje uit een doosje. Maar zodra je de krant open hebt geslagen hebben corrupte politici, het weerbericht en die vermaledijde sudoku je geloof in de wereld, het milieu en je eigen vermogen al weer geminimaliseerd.

 

Maar als je Wimans zinnen in het boek gaat uitpluizen, en ik mocht dat omdat ik de vertaling van Otten mocht begeleiden, dan kom je erachter dat Wiman niet alleen in zijn poëzie zijn woorden met zorg kiest, ook in zijn proza is hij preciezer dan precies.

 

Vooral het woordje ‘zon’ valt op. Dat is in deze zin, zoals in de echte wereld, zowel positief als negatief geladen.

Onze ambitie en onrust en afleiding zijn niet negatief. Het zijn zaken waaraan je je, net als aan de zon, kunt warmen, die zorgen voor groei, ontspanning en bescherming.

Maar diezelfde zon brandt alles weg. Juist datgene wat ons leven verwarmt, verrijkt of op gang houdt, kan dat broze geloof van ons weer wegbranden.

 

Na het lezen van Wimans meesterwerk ben ik alleen maar nog voller van onrust, ambitie en nog meer op zoek naar afleiding. Omdat ik weet dat die als een zon mijn leven kunnen verlichten. Zolang ze mijn dauw maar niet wegbranden.

De.Krant.Blijft.Dicht.

 

Om gek van te worden. Gek maar gelovig. Geloviger dan ooit.

 

Peter van Dijk is uitgever bij Brandaan. Hij gaf Mijn heldere afgrond van Christian Wiman uit. Vorig jaar trok zijn Jezus-glossy veel aandacht.

 

Christian Wiman is een vooraanstaand Amerikaans dichter, was lange tijd hoofdredacteur van het toonaangevende tijdschrift Poetry en doceert letterkunde en religie in Yale. In zijn boek My bright abyss vraagt hij zich af wat geloof voor hem betekent. Daarbij spelen zijn dichterschap en kennis van de literatuur een belangrijke rol, maar ook een sluipende vorm van kanker die hem al jaren in zijn greep houdt.


Willem Jan Otten vertaalde het boek met als titel Mijn heldere afgrond. Het boek is juichend ontvangen. Tijdens zijn vertaalwerk noteerde Otten vele citaten van Wiman in een notitieboek, omdat hij die zo bijzonder vond. Liter heeft die citaten gekregen en nodigt onder anderen schrijvers, wetenschappers en theologen uit om op een citaat van Wiman te reageren.

Submit to FacebookSubmit to Twitter