Liter presenteert wekelijks een review van een film die draait in Nederlandse filmhuizen. Dit keer Mary Magdalene (2018) - Garth Davis.

 

door Peter Sierksma, 8 april 2018

 

Het is even wennen. Om Joaquin Phoenix na zijn rol als getraumatiseerde  huurmoordenaar in hartje New York opeens als Jezus in lijdenstijd op Sicilië rond te zien rondlopen. Na het wraakmotief uit You Were Never Really Here, zo vertelde hij de pers, werd hij in de eerste grote speelfilm van de Australische televisieregisseur Garth Davis (Top of the Lake) vooral geraakt door het motief van vergeving.

 

Het maakte me benieuwd. En gelukkig: meer dan Willem Defoe in The Last Temptation of Christ van Scorcese eerder, vond ik hem meteen goed gecast: Joaquin paste precies in de vertrouwde iconografie zoals we die uit de kunstzinnige Christusverbeelding mogen verwachten van Giotto en Dürer tot en met Rembrandt en Laurens Aldema Tadema.

 

 

Rooney Mara

 

Hetzelfde gold voor Rooney Mara. Na haar Oscar voor de beste vrouwelijke bijrol in Carol twee jaar geleden, zag ik uit naar haar eerste dragende hoofdrol als Maria Magdalena. Anders dan de Egyptisch-verleidelijke Barbara Hershey bij Scorcese, oogde ze als vissersdochter in de weer met de netten aan de waterkant aardig vanzelfsprekend als de vrouw van de voetwassing uit het evangelie en eerste getuige van Christus’ opstanding bij zijn lege graf. Restte de wijze waarop Davis Maria Magdalena inhoudelijk gestalte zou geven. Zou het hem bijvoorbeeld lukken haar te verlossen van het clichébeeld van de bekeerde hoer en een nieuwe onafhankelijke positie te gunnen door haar een eigen plaats te geven temidden van de even oude als bekende twaalf discipelen?

 

Even lijkt zeker die kant op te gaan. Maria weigert uitgehuwelijkt te worden en gaat haar eigen weg. Maar ironisch genoeg gaat het meteen mis als ze Jezus ontmoet.

 

Verliefd

 

Op de set werden de hoofdrolspelers vrij snel straalverliefd en wat rest is een weliswaar heilige, maar constant smachtende Maria tegenover een niet minder smachtende edoch voortprevelende Jezus. Alsof de acteurs sterker waren dan de regisseur, die zo blij was met zijn duifjes dat hij het verhaal maar uit de hand liet lopen.

  

Kijk de trailer:

 

 

Submit to FacebookSubmit to Twitter