Wat we al vreesden is werkelijkheid geworden: dichteres Inge Lievaart is overleden. In mei 2012 interviewden we haar nog voor Liter. Ze kan de publicatie niet meer meemaken. Het interview zal in maart 2013 postuum verschijnen. Een klein inkijkje in het gesprek dat we met haar voerden. 

  

Lievaarts gedichten kennen een grote natuursymboliek. 'Ik heb een prachtige jeugd gehad op Texel. Die indrukken komen dan later, veel later, terug in een gedicht.' Het eiland, het water - het zijn rode draden in de poëzie van de kleine mystica. Inge heeft naar eigen zeggen lange tijd nodig gehad om haar eigen stem en eigen persoon te vinden. Ze merkt op dat haar eerste gedichten eigenlijk meer een soort verhalen, romans zijn. Pas toen de haiku haar raakte, voelde ze: dit is het. Tijdens het gesprek noemt ze dat ze met de bundel Tot al het harde zacht is (2006) eigenlijk een samenvatting van heel haar werk, een soort testament heeft achtergelaten. 

 

Gedurende haar lange dichtersleven is Inge een dienende dichter geweest. Ze geeft willen getuigen, de stem die ze hoorde willen herhalen. 'Wat voor talent je ook hebt, het is altijd gegeven om te dienen.' Een treffend beeld van de dichteres die Inge was is te vinden in Dialogisch (1968):

 

BIDDENDE 

 

‘Zo ben ik een dichter die bidt:

ik bid met heel mijn leven maar vooral met alle

bevleugelde woorden die als zaden vallen

als liefde mij ontroert en schudt.

 

Mijn stam van mens is niet zo hoog,

ik strek niet zo ver mijn takken,

maar al dieper laat ik mijn wortels zakken,

biddende dat ik niet verdroog. 

 

Het water, o het water verhoort,

het laat zich niet zoeken, het laat zich vinden, 

het doet mij dragen en op de winden

zet in mijn zaad mijn bidden zich voort.’

Submit to FacebookSubmit to Twitter