door Len Borgdorff, 21 februari 2014

 

voor Steven van der Gaauw

 

Een paar weken geleden stuurde Steven van der Gaauw mij de link van een filmpje van Bob Dylan. Een opname uit 2007, gemaakt in Stockholm. Dylan zingt er Girl from the North Country. Een mooi nummer; ik neurie het nog vaak. Steven gaf aan dat ik er vooral naar moest kijken en luisteren. Ik zat aan mijn bureau, zondagmorgen kwart voor negen, keek naar het scherm en zong zachtjes mee:

 

Please see for me if her hair hangs long,
If it rolls and flows all down her breast.
Please see for me if her hair hangs long,
That’s the way I remember her best.

 

Ik vind en vond het een mooi nummer, ook in deze uitvoering. 22 jaar zal Dylan geweest zijn toen hij het nummer schreef en hij zingt over een relatie die een eeuwigheid geleden gebloeid moet hebben, zo lijkt het. Maar dat kan hooguit een paar jaar daarvoor geweest zijn.

 

 

Op een andere zondagmorgen, 1 december 2013, pauzeerden Mente en ik in Kohukohu, een slaperig lintdorp in het noorden van Nieuw-Zeeland. Het weer was aangenaam: geen wind, geen felle zon, een graad of 23. Omstandigheden, kortom, waarvan je tegen Onze Lieve Heer zou willen zeggen: doet u me die maar voor de eeuwigheid.

 

Kohukohu ligt aan een binnenzee die Waihou River heet, als ik de kaart goed interpreteer. We liepen er een beetje rond. Ik maakte foto’s van het water, van Mente bij het water, van de enige echte weg die Kohukohu kent en daarna bestelden we koffie (ik) en thee (Mente) en een overdadig grote muffin. Er slenterden een paar vrouwen over straat, voornamelijk van een welfarewinkel naar een woonhuis schuin aan de overkant. Er moest ergens een kerkje zijn, of een religieus zaaltje, dacht ik aan het uiterlijk van sommigen te zien.

 

De thee voor Mente zat in een klein potje waarop de bloesem van de pohutakawa was afgebeeld. En dan was er de muziek van Clapton, van Crosby, Stills, Nash & Young en van Brian Ferry en The Beatles. Er liep een meisje rond in bonte en ruim vallende hippiekleding. Ze had kastanjebruin haar. Ja, alles was even terug in de tijd en van een aangename kalmte op deze zondagmorgen. Weer liep het meisje langs en nu vertraagde ze nieuwsgierig haar pas om naar ons te kijken. Nee, tanden had ze niet meer, haar gezicht was vervallen. Vijfenveertig jaar geleden had zij deze kleren aangetrokken, een kapsel gekozen en daaraan was nooit meer iets veranderd. Ook de muziek en de omgeving waren hetzelfde gebleven hier. Maar dat gold niet voor dat gezicht en ik hoefde niet te weten wat die fleurige kleding verborg.


Terwijl ik een foto maakte van de theepot – ik had niet het lef om die verlepte bloem daar op straat te portretteren – mompelde ik ‘Please see for me if her hair’s hanging long…’

 

 

Wie zou trouwens die Girl from the North Country van Dylan geweest? Was het zijn muze uit die tijd, Suze Rotolo? En hoe zou die er vijftig jaar later uitzien? Ik zocht het op en vond een foto van haar uit 2009. Haar uiterlijk stelde me gerust, maar uit de begeleidende tekst begreep ik dat zij in 2011 is overleden aan longkanker.
Ach. Ik draai het nummer nog een keer.

Submit to FacebookSubmit to Twitter