Een oude Europeesche traditie deelt het jaar alternatief in, aan de hand van kerkelijke mijlpalen, met cycli rond Kerst en Pasen en losse hoogtepunten tussendoor. Liter volgt dit schema losjes, met oog voor actualiteit en vrije associatie, in gedichten die u op de passende tijd op LeesLiter.nl terug kunt vinden. In deze reeks, voor Pasen, een vertaald gedicht, van Thomas Hardy, van een ruime eeuw geleden. Over ook een soort van opstanding.

 

vertaling door Menno van der Beek

 

De schaduw op de steen

 

Lees gedicht

 

De schaduw op de steen

 

Ik liep langs de mystieke steen

die in de tuin staat, wit en alleen

en stopte, kijkend naar de schaduwen

die soms over haar oppervlak spelen

omdat een boom vlakbij ritmisch beweegt

en zo ontstond diep ergens in mijn geest

een schim met de bekende vorm van hoofd en schouders

die leek op hoe de hare altijd is geweest

 

Ik dacht dat zij achter mij stond,

zij die mij leerde dat ik zonder moest

en ik zei: ‘zeker weten, jij staat achter mij

maar hoe heb je de weg terug gevonden?’

En het was stil. Er viel alleen een blad

als een droef weerwoord; om mijn zwart verdriet

nog weg te duwen draai ik mij niet om

om niet te zien dat ik voor niets geloofd had.

 

En desondanks wilde ik zien

wie daar dan achter mij zou staan: niemand;

maar ik dacht: nee, ik wil de kans niet lopen

dat ik dan wegkijk wat zou kunnen zijn. Misschien.

Dus ging ik heel voorzichtig daar vandaan

en liet haar achter en haar schaduw liet ik staan

alsof ze werkelijk verschenen was –

ik kijk niet om. De droom mag niet verloren gaan.

 

Thomas Hardy, 1913

vertaling Menno van der Beek

Submit to FacebookSubmit to Twitter