door Len Borgdorff, 20 maart 2019

 

Het is niet waar, hoor, wat ik zeg, maar heel lang geleden dacht ik van wel, dat het uit was tussen mijn lief en mij. En toen ik het dacht, werd alles teken van afscheid: een lege hondenmand, een broekriem die ik nooit gebruikte maar wel mee zou nemen als ik elders zou gaan wonen.

Vreemd genoeg bleven de beelden bestaan toen onze perikelen in hun tegendeel omsloegen. Dat van die hondenmand leg ik even uit. Wij hadden vroeger een hond en die sliep nooit in zijn mand. De mand hoorde wel bij de hond. We gooiden er weliswaar zijn speeltjes in en daar haalde hij ze dan uit, maar die mand zelf had daarbij voor hem geen betekenis. En voor ons dus ook niet, maar hij stond blijkbaar niet in de weg en niemand besteedde aandacht aan de mand.

Toen ging de hond dood en plotsklaps zagen we steeds die mand, zagen we vooral dat die leeg was. We struikelden, zeg maar, over de leegte van de mand.

 

 

In de poëzie kom je dergelijke zwarte gaten vol van leegte vaker tegen.

 

‘een ring om
niemands vinger’

 

Die ring zelf is het onthouden. Perquin schuurt in haar gedicht dicht tegen Swaab aan door herinnering en vergetelheid te localiseren als een plek in ons brein. En ze maakt die het duidelijkst door het beeld te gebruiken van een ring om niemands vinger en die nog prachtig te noemen ook. Waaruit maar blijken moge dat wij ten diepste niet ons brein zijn maar onze poëzie. Jammer voor Swaab. Fijn voor ons, want Het is hun niet ontgaan is een mooi gedicht.

Lees gedicht

Het is hun niet ontgaan

Ze hebben de locatie na jaren van zoeken nu toch getraceerd;
die bleek volmaakt cirkelvormig, door de duistere gebieden
van de hersenen omsloten, nabij het eiland van Reil:
ze hebben de positie chemisch gemarkeerd.

Ze zullen het ons tonen, we zullen weer versteld staan, zodra ze
dat apparaat aan de praat, die snoeren uit de knoop,
dat beeldscherm aangesloten, netwerk verbonden, verbaasd

dat het vergeten zo nauwgezet te lokaliseren valt, tot zelfs
de precieze omtrek, het exacte midden en hoe
het onthouden daar omheen ligt

prachtig als een ring om
niemands vinger.

Ester Naomi Perquin

 

De ring van onthouden koestert wat er niet meer is. Onthouden is het reservoir van overtolligheid, onthouden is fantoompijn. Een ring is een matig hangertje, de hondenmand een onpraktische krantenbak.

 

Ester Naomi Perquin, Meervoudig afwezig. Uitgeverij Van Oorschot, Amsterdam 20174.

Submit to FacebookSubmit to Twitter