Liter presenteert wekelijks een eigenzinnige review van een film die draait in Nederlandse filmhuizen. Dit keer Widows (2018) van Steve McQueen.

 

Door Peter Sierksma, 20 december 2018

 

De wereld is slecht en de politiek tot op het bot verrot. Zeker in crimineel en racistisch Chicago, waar armoe en werkloosheid heersen en de ene kandidaat-bestuurder (Colin Farrell) nog vuiler en corrupter is dan de ander (Brian Tyree Henry).

Nee, het vertrouwen in de naaste zal niet groeien als je Widows ziet - maar wat een film!

Net als in zijn vorige film 12 Years a Slave zet regisseur Steve McQueen (niet te verwarren met de stoere filmheld uit de jaren zeventig) alle verhoudingen op scherp.

Vrouw, man. Zwart, wit. Arm, rijk. Eerlijk, oneerlijk. Kameraadschap versus verraad, het wordt in deze politieke thriller allemaal beproefd tot in de poriën en opgevoerd tot een climax zonder weerga.

 

 

Buit

Het verhaal is eenvoudig en komt op gang wanneer vier weduwen de koppen bij elkaar steken om de verloren gegane buit van hun in de misdaad gesneuvelde mannen alsnog op te sporen en te verzilveren. Met name Viola Davis sleept je van meet af aan mee het verhaal in, dusdanig dat je je voor je het weet partner in crime voelt.

 

Of er met het al of niet vinden en verdelen van de buit ook daadwerkelijk winnaars zijn, laat ik in het midden. Hoe het allemaal ook uitpakt, zoals gezegd, het vertrouwen in de mensheid zal niet groeien als je Widows ziet.

 

Liefde

Zelfs de liefde blijkt niet wat het eens was. Hoewel, let op. Juist aan het einde van de film besef je hoe baanbrekend het begin is. Voor alle geweld losbarst, geeft McQueen de universele allesoverbruggende liefde meer dan schone kans. Want zo is het wel; als je Nina Simone het aloude Wild is the Wind hoort zingen en er – hoe heerlijk en ja, zo kan het ook - ebony & ivory gekust wordt, gloort er hoop in raciale tijden. Hoop dus, ondanks alles, als stilte voor de storm.

 

Bekijk hier de trailer:

 

Submit to FacebookSubmit to Twitter