Liter presenteert wekelijks een eigenzinnige review van een film die draait in Nederlandse filmhuizen. Dit keer Girl (2018) van Lukas Dhont.

 

door Peter Sierksma, 25 november 2018

 

Ik moet 12 geweest zijn toen ik voor het eerst het intrigerende liedje Lola van The Kinks hoorde. Er was iets met die Lola wat ik niet goed kon duiden. Later begreep ik dat je niet dom hoefde te zijn om niet alles wat er zich in het schemergebied tussen vrouwelijk en mannelijk afspeelt op een rijtje krijgt: ‘Well I’m not dumb, but I can’t understand why she walked like a woman but talked like a man, oh my Lola.’

 

 

Als puber raakte ik verslingerd aan David Bowie en ook de make up van Lou Reed deed me inzien dat het lijntje tussen pop en dinky toy vrij dun kon zijn. Serieus werd het toen ik in de jaren negentig bij dagblad Trouw werkte en een geliefde collega de altijd de ‘wild side’ zoekende René Stoute tegenkwam. Er was iets vreemds aan de hand. De dichter zat zo slecht in zijn vel dat hij zich wilde laten transformeren tot vrouw. Het leidde tot een baanbrekend interview met als boodschap ‘wen er maar aan.’ René nam geen blad voor de mond en nog altijd voel ik het ongemak dat zijn verhaal opriep: hoe stoer hij ook was, er zat veel wanhoop onder haar huid – en toen moest het grootste verdriet nog komen: in 2000 werd Renate Stoute erg ziek en stierf op 49-jarige leeftijd.

 

Lola en Renate zaten op mijn schouder toen ik vorige week het lovend in Cannes ontvangen debuut van de Vlaamse regisseur Lukas Dhont zag, met in de hoofdrol de 16-jarige danser Victor Polster. Anders dan in bijvoorbeeld Una Mujer Fantastica waarin de moedige Marina hier en daar nog een rake jongensklap uitdeelt en de strijd aangaat met haar omgeving, slaat de onzekerheid die de transformatie van Victor in Lara met zich meebrengt in Girl totaal naar binnen. Ik begreep het dan ook niet toen ik vorige week de kritiek las van een medewerker van het Transgender Netwerk Nederland, die vond dat de zich een ongeluk dansende Lara geen eigen stem of karakter heeft gekregen en de film slechts medelijden in plaats van acceptatie opwekt. Geloof me, in Girl schuilt de kracht juist in de subtiel verbeelde worsteling van iemand die ondanks de onvoorwaardelijke steun van haar directe omgeving tegen de stroom in door vermeende grenzen heen moet zien te breken.

 

Je hoeft niet altijd iets te begrijpen om de ander te omarmen.

 

Kijk de trailer:

 

Submit to FacebookSubmit to Twitter