door Len Borgdorff, 8 oktober 2018

 

Het is de schuld van de poëzie. Er werd in gedichten zoveel gestorven door de mussen dat ze nu bijna uitgestorven zijn. Ik realiseer het me als ik opnieuw door Mussenlust blader.

 

Een bloemlezing. Koos Meinderts:

Het was een zomeravond

Dat ik het lijkje vond

 

Bij Wim Hofman:
Hij keek me verwijtend aan met een donker oog.

Wat had ik fout gedaan? Moest er zand overheen?

 

Ed Leeflang:

De mus is gegaan.

En anders klinken de uren.

 

Ted van Lieshout:

[…] Hij wijst ons

met zijn pootjes als de daders aan.

Andrew Motion:

[…]

roddelspinner,

showsteler,

vleugeldanser.

Niet langer.

 

Patty Scholten

Aan ‘t schieten van de mus wijd ik geen woord.

 

Antoine Uitdehaag:

[…] ze zijn stilletjes

verdwenen […]

Nu tjielpen de mobieltjes nog […]

 

Ad Zuiderent bij de jaarlijkse vogeltelling:

een heggemus, nee, dat is hem niet, je laat zijn vakje leeg,

als dat van engelen en overige vogelen des hemels.

 

 

 

Intussen merk ik tot mijn grote schrik en droefenis: de woorden doen het niet vandaag. De taal ontglipt me. Als een mus.

 

Er ligt ergens in een la, veel meer dan twintig jaar, al een lied onaf te wezen. Het bestaat uit drie coupletten. In het eerste vertel ik het verhaal van het vogelvangen waar ik het vorige week al over had. Je hebt een vogeltje gevangen, houdt het in je hand. Zo na is het je nog nooit gekomen, maar nooit ook was de afstand zo ver. Nou ja, als je wilt kun je het lezen in In Poësis 126, toen deden de woorden het beter dan vandaag.

In het tweede couplet zingt het van de liefde die al jaren naast me slaapt, maar die zo dichtbij zo ver is, ook na het even gelukzalige als vertrouwde vrijen van zojuist.

En dan ontsnap ik ook nog aan mezelf, in het derde couplet. Je bent in je bewegingen, je vaste rituelen, gedachten en gevoelens, maar je kent ze ten diepste niet en ze veranderen. De vanzelfsprekendheid van haar dat je voor je ogen wegveegt, vertrouwde teksten die je niet meer te binnen schieten. Je ontgaat jezelf.

Dat lied stokte dus. De woorden waarop ik rekende, kwamen niet. Zoals er nauwelijks meer een mus komt in mijn tuin. Zoals dit stukje niet het stukje is dat ik had willen schrijven.

 

Wat zegt Ed Leeflang ook alweer?

 

De mus is gegaan.

De mees is gekomen.

 

Lees gedicht

Achteruitzicht

 

De mus is gegaan.

De mees is gekomen.

De tuinen zijn anders

en anders de bomen.

Anders zijn schuttingen,

anders de goten van schuren.

De mus is gegaan.

En anders klinken de uren

 

Ed Leeflang

 

Peter Müller, Mussenlust, de huismus in vijftig gedichten en 150 tekeningen van Peter Vos. Uitgeverij Müller 2018.

Submit to FacebookSubmit to Twitter