Liter presenteert wekelijks een eigenzinnige review van een film die draait in Nederlandse filmhuizen. Dit keer Disobedience (2018) van Sebastián Lelio.

 

door Peter Sierksma, 26 augustus 2018

 

Vorig jaar viel de Chileense regisseur Sebastiàn Lelio op met Una Mujer Fantástica. Over de transseksuele Marina die na het plotseling overlijden van haar vriend en minnaar Orlando zwart gemaakt wordt door diens ex en zijn kinderen.

 

Alsof zij hem vermoord heeft wordt zij, als was ze de duivel zelf, weggehouden bij de (traditioneel katholieke) begrafenis en krijgt ze vernedering op vernedering te verduren. Maar Marina is sterk en geeft niet toe en dus zie je haar, onvergetelijk, na de rouwplechtigheid opeens stampvoetend op het dak van een langzaam rijdende auto.

 

 

 

Verstoten

 

Nu, nauwelijks een jaar later, kiest Lelio opnieuw voor een verstoten vrouw. En weer is een begrafenis de aanleiding voor een pijnlijke confrontatie. Ditmaal is het de vader van Ronit, een gerespecteerd Londense rabbijn, die voorgoed in elkaar zakt en zijn lesbische dochter vanuit New York doet terugkeren naar het huis van haar jeugd. En ja, dan gaat het mis als Ronit (gespeeld door de altijd huilerige Rachel Weisz) begint te zoenen met haar (inmiddels met de gedoodverfde opvolger van vader getrouwde) jeugdliefde Esti (Rachel Mc Adams). Het zal je maar gebeuren. Maar voor u nu denkt dat er weer op het dak van een auto gedanst dient te worden - ditmaal zorgt Lelio aan het einde van alle ontrouw aan de wet en het leven voor een nieuwe, verrassende wending.

 

Milder

 

Het lijkt wel of Lelio milder is dan in zijn vorige film. Niet voor niets opent hij met de door Ronits vader vlak voor hij neervalt in de synagoge uitgesproken wijsheid dat de mens behalve kroon op de schepping ook het meest ingewikkelde vermogen van God meegekregen heeft: de vrije wil om te kiezen. Anders dan de verheven engelen en de altijd naar hun instincten handelende dieren hangt de mens, al denkend en voelend, tussen beide schepselen in. Een mooi gekozen motto, waarin veel begrip verborgen zit. Milder dus. Maar ook, hoe onnodig, sentimenteler helaas. Past ook niet bij het liedje waardoor alles vlak voor de begrafenis weer aangezwengeld wordt: Lovesong. Van The Cure.

  

Kijk de trailer:

 

Submit to FacebookSubmit to Twitter