door Len Borgdorff, 15 augustus 2018

 

'Je suis l’artiste.' Hij zegt het bijna verontschuldigend. Wolken drijfgas zoeken hun weg naar buiten als ik het toiletgebouw van de camping in ga. Wat moet de man die de deur van het invalidentoilet opendoet om zich ongevraagd te identificeren, het benauwd hebben, de haarlakdampen vluchten van hem weg! 'Je comprends,' zeg ik, 'je vous ai entendu pendant le sound check.'

 

 

Als ik na de douche weer buiten kom, staat de Franse zanger naast het gebouw een sigaret te roken. 'Ik kende bijna alle liedjes die je doornam,' zeg ik. Hij noemt een paar namen: Brassens, Moustaki, Aznavour. 'En Bourvil, ken je die ook?’ vraagt hij. Ja, en ik heb zelfs een cd van hem. Ik vertel hem dat dat de schuld is van een Frans zangeresje dat met een gevulde goudvissenkom op haar arm liedjes zong van Bourvil. Ik was indertijd zeer gecharmeerd van die liedjes, dacht ik, en daarom kocht ik die cd, maar toen realiseerde ik me dat ik vooral gecharmeerd was van de zangeres met de goudvis. 'Dan moet je vanavond komen luisteren.' Dat beloof ik.

Een uurtje later, bij een volgend bezoek aan het toiletgebouw, tref ik er weer de zanger aan, nu met twee kompanen. Hij stelt me aan ze voor als een oude vriend, een Hollander die alles weet van Franse muziek. Ze testen me en ik test hen: van Renaud weten ze vrijwel niets, over Regianni geven ze hoog op, maar zijn Petit Simon kennen ze niet. En dat brengt me op het lied met dezelfde titel van Hugues Aufrey. Santiago, dat zing ik vanavond zegt de zanger. Maar ik wil weten of hij Petit Simon ook kan zingen. Hij kent het niet en daarom citeer ik 'Mais tu verras lorsque tu grandiras / Un jour, tu comprendras' om zingend te vervolgen met:

'Les étoiles ne sont pas toujours belles
Elles ne portent pas toujours bonheur
Les étoiles ne sont pas toujours belles
Quand on les accroche sur le coeur.'

Ze willen weten waarom een Hollander dit lied zomaar kan zingen. Ik vertel ze dat ik het hoorde toen, 37 jaar geleden, mijn eigen kleine Simon geboren werd om kort daarop voor drie weken in het ziekenhuis te verdwijnen. En sindsdien, telkens als mijn vaderlijke handen meer voor mijn kinderen willen betekenen dan ze kunnen, heb ik dat lied in mijn hoofd.  'Une belle histoire,' mompelt er eentje.

Aan het begin van de pauze van een optreden voor een enthousiast, twintigkoppig publiek komt de zanger even naar me toe om te toasten. 'Ah, mon ami Simon,' zegt hij.

Na de Franse zanger blijft het lied me vergezellen op de fietstocht langs de Normandische kust. En als ik anderhalve week later, op een camping, in een ander toiletgebouw, onder een andere douche sta, dringt pas tot me door dat ik hardop sta te zingen als ik na de derde regel, begin te huilen. Vanwege Simon, vanwege mijn andere groot geworden, maar toch ook kwetsbaar gebleven kinderen die, zoals iedereen, af en toe moeizaam door het leven te fietsen hebben.

Mais tu verras lorsque tu grandiras
Un jour, tu comprendras

Lees gedicht

 

Petit Simon

Petit Simon,
Tu es un grand garçon
Viens, donne-moi la main
La nuit est belle
Allons dans le jardin
Voir les étoiles dans le ciel

Petit Simon,
Tu vois tout là-haut
Comme le monde semble beau
Mais tu verras lorsque tu grandiras
Un jour, tu comprendras

Les étoiles ne sont pas toujours belles
Elles ne portent pas toujours bonheur
Les étoiles ne sont pas toujours belles
Quand on les accroche sur le coeur

Petit Simon,
Dans ta récitation
Ce soir tu m'as parlé
Du chant nocturne
Sous un ciel étoilé
De Pierrot rêvant à la lune


Petit Simon,
C'est vrai qu'elles sont jolies
Les étoiles de ta poésie
Mais tu verras lorsque tu grandiras
Un jour, tu comprendras

Les étoiles ne sont pas toujours belles
Elles ne portent pas toujours bonheur
Les étoiles ne sont pas toujours belles
Quand on les accroche sur le coeur

Petit Simon,
Apprends bien ma chanson
Et ne l'oublie jamais
Il y a longtemps
Quand je te ressemblais
Parfois les hommes étaient méchants


Petit Simon,
Tu es encore petit
Pour bien le comprendre aujourd'hui
Mais tu verras lorsque tu grandiras
Un jour, tu comprendras


Les étoiles ne sont pas toujours belles
Elles ne portent pas toujours bonheur
Les étoiles ne sont pas toujours belles
Quand on les accroche sur le Coeur.

 

Hugues Aufray

Een uitvoering onder andere hier:

 



Boeiend is vooral de recente, gedeeltelijke uitvoering van Aufray, waarin hij ook in gaat op de strekking van het lied, een waarschuwing tegen dreigend antisemitisme: https://www.dailymotion.com/video/x2psue5

Submit to FacebookSubmit to Twitter