Liter presenteert wekelijks een eigenzinnige review van een film die draait in Nederlandse filmhuizen. Dit keer My Generation (2017), van David Batty.

 

door Peter Sierksma, 8 juni 2018

 

Het door The Who in 1965 gelanceerde My Generation is net niet mijn generatie. Toch maakte ik als jochie van 7 de opkomst van The Beatles en de swingende jaren zestig heel bewust mee. Letterlijk gingen in onze straat de ramen open en gaven jonge gezinnen en teenagers met hun nieuwe auto’s, brommers, muziek en hippe kleren de tot dan toe vooral ernstige wereld kleur.

 

 

 

Cockney

 

De overgang van die ernstige ingetogen wereld van de wederopbouw waarin vooral hard gewerkt werd voor een karig loon naar de ongeremde vrolijkheid van de jonge, zich van niets en niemand aantrekkende generatie van de jaren zestig wordt door David Batty in zijn naar de iconische hit van The Who genoemde documentaire mooi weergegeven in de overgang van zwart-wit naar kleur. De oude tijd wordt bevolkt door veel anonieme hardwerkende arbeiders en enkele uitgelezen hoge hoeden in vormelijk Londen. De nieuwe door een legertje modebewuste luie jongeren met lange haren die er goed uitzien, een beetje lol en herrie maken en niet te vergeten:  weigeren algemeen beschaafd Engels te spreken: leve het cockney of de rollende klanken uit Manchester en Liverpool!

 

Gids

 

De verbindende factor is Michael Caine. Als een ervaren gids leidt hij de kijker door de tijd die zijn leven en dat van een hele generatie veranderde. De strijd van die eerste naoorlogse generatie was niet echt politiek, maar vooral individueel gericht. Net als de rebellie zonder reden in Amerika (zie Elvis en James Dean) ging het de jongeren in de eerste plaats om meer persoonlijke bewegingsvrijheid. Maar anders dan in Amerika (waar iedereen in wezen gelijk is)  was de revolte in Engeland nadrukkelijk klassegebonden en daarmee wel degelijk… politiek. Aan de hand van zijn eigen achtergrond laat Caine zien hoe hij liever koos voor de onzekere vrijheid van het acteurschap dan voor de zekere maar armoedige en onderdanige weg van de visafslag: liever heerlijk ‘Waterloo Sunset’ dan grauw ‘Dead End Street’, zoals The Kinks het lot van de gewone man in 1966 even cynisch als sad bezongen. 

 

 

Kijk de trailer:

 

Submit to FacebookSubmit to Twitter