door Len Borgdorff, 26 september 2014

 

Wij pikken de draad weer op. Van regelmatige bezoekjes is de afgelopen zomer weinig gekomen, maar nu zit Koos er weer. We drinken thee. Hij vertelt dat hij begonnen is met een nieuw boek. Deze keer gaat het om de fatale beklimming van een Westlandse schoorsteen. Ik zie ze uit de nevel van de thee voor mijn geestesoog verschijnen, die smalle hoge torens van baksteen. Aan de buitenkant waren ijzeren klimbeugels geplaatst, ijl en voor kinderen op een gevaarlijk grote afstand van elkaar.

De schoorsteen in de tuin van Lagerweij zag ik vanuit mijn slaapkamerraam. Ik speelde graag in die tuin, met de lorrie, maar ook bij het stookhuis. Daar kon je het waterreservoir beklimmen, en die schoorsteen dus. Natuurlijk droomde ik van de top maar verder dan halverwege kwam ik nooit. Het was een beetje eng. En je maakte je als klimmer erg zichtbaar voor een omgeving die je uitdrukkelijk had verboden je aan een beklimming te wagen.
Wij zitten te dromen boven onze thee en lopen in gedachten over Westlandse tuinpaadjes. ‘Ja,’ zegt Koos na het tweede glas thee, ‘ik ga weer verder.’

 

 

In de rubriek 'Buren' schrijft Len Borgdorff over gesprekken met zijn buren. Zie ook de website van de auteur: www.lenborgdorff.nl.

Submit to FacebookSubmit to Twitter