door Len Borgdorff, 3 april 2018

 

Verder dan 90 kilometer heb ik het niet geschopt. Ik verhuisde van de Westlandse duinen naar Utrecht en daar is het de 45 jaar daarna bij gebleven. Een vroegtijdig gefnuikte carrière zou je kunnen zeggen. Bij een volledig leven hoort toch ook dat je je vleugels over een groot deel van de wereld uitstrekt, en dan niet als toerist natuurlijk. Toerisme is een vorm van thuisblijven.

Ik heb zelfs wel eens overwogen om terug te keren naar de kust, naar het gedeelte van de Nederlandse kust waar de duinen zo smal en niet heel erg waterbestendig zijn. Als ik de losse onderdelen van mijn kwartierstaat bekijk, heeft daar zo ongeveer de helft van mijn voorgeslacht vanaf de schepping zijn tijd gesleten. Ik denk niet dat ik er ooit weer zal worden teruggeplant, al weet je het maar nooit.

 

 

In ieder geval zouden mijn kinderen het niet begrijpen: terug naar dat wat shabby ogende Monster. Wie bedenkt zoiets? zouden ze zeggen.

Vanaf de plek waar vroeger mijn lagere school stond keek ik één, twee maanden terug de Molenstraat in, naar links en naar rechts en zag ik vooral wat er niet meer is, of wat is verminkt. En toen ik probeerde om het toen van toen te vervangen door het nu van nu, niet meer met het jongetje dat daar bijvoorbeeld verkeersbrigadiertje stond te zijn, maar met een gepensioneerde leraar die, die…, ja wat? Die zich probeerde te identificeren met een heden dat niet het zijne was, maar dat hij zich probeerde toe te eigenen omdat de coördinaten van een deel van zijn verleden toevallig dezelfde waren als die Google Maps op zijn mobieltje op dat moment aangaf?

Zoveel in Monster is onherstelbaar veranderd en als iets hetzelfde gebleven is, dan nog is het onherstelbaar. De tijd en ik zelf hebben nog zo weinig uit te staan met het toen van toen en het kind dat daar toen kind was.

 

Radna Fabias woont net als ik in Utrecht. Zo heb ik me laten vertellen tenminste. Om van Curaçao hier te komen heeft zij een grotere afstand moeten afleggen, en dat in meer dan een opzicht. In is, is als lees ik er dit van

 

de teruggekeerde migrant is de volwassene is

het moederland dat de moeder is waar hij in

probeert te kruipen is het kruipen is heet is overal

bloed is de vroedvrouw de zucht

‘het is voor iedereen pijnlijk’

 

De bundel Habitus laat zien welke werelden van verschil er zijn tussen het Caribisch eiland en Utrecht. In associatieve opsomming tovert Fabias je een wereld voor waar de mijne bij verbleekt. Maar een boeiende wereld is het wel.

 

Het is zondagmiddag. Ik zou nog even naar Monster rijden vandaag. Maar nee, vanmiddag ga ik naar Curaçao en kijk mee over de schouders van Radna Fabias. Dat trekt me meer.

 

Een groter fragment van het gedicht

 

is, is als

 

de teruggekeerde migrant is als

de teruggekeerde migrant is is

de hete lucht, het bezwijken onder de hitte

is het bezwijken

 

de teruggekeerde migrant is de volwassene is

het moederland dat de moeder is waar hij in

probeert te kruipen is het kruipen is heet is overal

bloed is de vroedvrouw de zucht

‘het is voor iedereen pijnlijk’

 

de teruggekeerde migrant is de bar annex toko is

de drank in de hand van de dronkaard is

de dronkaard die in dezelfde hoek op dezelfde stoel is dezelfde

diabetische dronkaard die daar jaren geleden ook

zat de teruggekeerde migrant is verlamd op diezelfde stoel is die stoel

is fantoom pijn

beschouwt de amputatie

 

de teruggekeerde migrant is de oceaan is een paar meter van de oceaan vandaan een klein

[….] 

 

Radna Fabias, Habitus. Gedichten. De Arbeiderspers, Amsterdam / Antwerpen 2108.

Submit to FacebookSubmit to Twitter